"ป่าบึงน้ำจืดหรือป่าบุ่ง-ทาม" [1] เกิดขึ้นตามที่ราบสองฝั่งแม่น้ำและลำน้ำสายใหญ่
ทางภาคใต้ เช่น แม่น้ำตาปี ภาคกลาง เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำสะแกกรัง ป่าบึงใน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น แม่น้ำมูล ชี เรียกว่า ป่าบุ่ง-ทาม ป่าบึงน้ำจืดได้รับน้ำจืดที่เอ่อล้นตลิ่งลำน้ำในฤดูน้ำหลาก บนพื้นป่าไม่มีการสะสมของ
อินทรีย์วัตถุอย่างถาวร เนื่องจากซากพืชถูกน้ำพัดพาไปกับกระแสน้ำหลากที่แปรปรวน
อยู่เสมอ ปัจจุบันป่าบึงน้ำจืดได้ถูกทำลายไปมากเพื่อเปลี่ยนเป็นพื้นที่ตั้งชุมชน พื้นที่
เกษตรกรรม เช่น สวนยางพารา ปาล์มน้ำมัน สวนผลไม้ นาข้าว ฯลฯ นอกจากนี้ยังพบป่าบึงน้ำจืดในบริเวณที่มีตาน้ำใต้ดิน หรือแหล่งน้ำซับ ตามพื้นที่เขาหินปูทางภาคกลางและภาคใต้ ข้อมูลเพิ่มเติม

• ลักษณะภูมิประเทศป่าบุ่ง-ทาม
• ความหลากหลายทางชีวภาพของชนิดพันธุ์พืช
• ความหลากหลายทางชีวภาพของชนิดพันธุ์สัตว์
• คุณค่าของป่าบุ่งป่าทาม
• ปัญหาและความเปลี่ยนแปลง
• แนวทางการอนุรักษ์และฟื้นฟู